IJshaar trekt onze aandacht…
Vanmorgen lag de temperatuur enkele graden onder het vriespunt, ideaal weer om in het bos op zoek te gaan naar ‘haarijs’ of ‘ijshaar’ zo u wilt. Boswachter Ben Teunissen heeft in een eerder artikel verteld over dit wonderlijke natuurverschijnsel, dat je aan kunt treffen op dood hout. Wie weet, zouden we vandaag geluk hebben en het haarijs kunnen bewonderen ?
Witharige knuffel
We gingen op pad in een oud beukenbos waar – verspreid onder de bomen – dode takken liggen. In zo’n bos heb je de meeste kans, al moet je ook wel een beetje geluk hebben. “Och”, riep Fransien, “moet je dat zien, daar tussen het blad, wat een schatje!” Van een afstandje zag ik het liggen, net een kleine witharige knuffel, heerlijk op z’n rug, genietend in het winterzonnetje.
Toen we wat verder wandelden zagen we een beukentak liggen, waarbij heel duidelijk was te zien dat het ijs de schors omhoog geduwd had. Met zo’n kracht komen die bevroren haren naar buiten.
“Wat een wonder der natuur”, zei Fransien, toen ze een tak met haarijs in haar handen nam. Het is een wonderlijk, vrij zeldzaam, fenomeen. Schitterend om van dichtbij te zien hoe ijskristallen een kunststukje op zo’n dode tak toveren.
Tenslotte
Toen even later het winterzonnetje met haar stralen tussen de oude beukenbomen doordrong was het heerlijk toeven in het bos. We hebben wel honderd verschillende van die kunststukjes gezien, uiteindelijk besloten we om terug te gaan. Maar opeens viel onze blik op iets heel erg moois, een schitterende ‘witte’ hanenkam van haarijs, nog eens extra belicht door de zon. Om zoiets moois met eigen ogen te mogen aanschouwen, geweldig !
Lees ook: Hagelwit haarijs lijkt een sprookje